روز قبل: در پناه خدا، آن روز دوبار اين کلمه را تکرار کرد

رفتن مادر به سفري يک روزه که به اندازه ي تمام عمر

دخترک طول کشيد،

آن روز: دخترک عضو گروه نمايش مدرسه بود، روز پنجشنبه

دوازده بهمن اجراي برنامه بود، چقدر بچه ها منتظر اين روز بودند،

گروه شان جزو بهترين ها بود و او از نقش هاي اول اين گروه،

ساعت دوازده نمازخانه ي مدرسه: دخترک به کنجي پناه مي برد ُدل گرفته به نظر ميامد، از شلوغي بچه هاي گروه نمايش به آن گوشه گريخته بود تا مجالي آرام شود، دلش بي تاب بود، مدتها بود دلش بي تاب بود، آن روزها دل کوچکش را نميخواست به راه هاي بد ببرد، با خودش فکر ميکرد از ناراحتي براي مادربزرگ بيمارش بوده است که 17 روز پيش از دنيا رفته بود، ميگفتند مرگ براي او عروسي بوده است، 17 سال کامل فلج بود، با اينکه صدايي از مادربزرگ نشنيده بود ولي هميشه به خاطر عشق مادرش به مادربزرگ او هم مادربزرگ را دوست داشت، اين 17 روز دلتنگ دلتنگي هاي مادرش بود که مادر خود را از دست داده بود، مادر بزرگ مرده بود. اولين باري بود که طعم مرگ عزيزي در خانواده اش را لمس ميکرد. آن روز هم مي پنداشت که دلتنگ مرگ مادر بزرگ است هنوز،

وقت رفتن به خانه از مدرسه: بچه ها اصرار داشتند که در مدرسه بماند تا بيشتر تمرين کنند، ولي او بي صبرانه منتظر رسيدن به خانه بود، قرار بود مادر از سفر يک روزه اش برگردد، بهانه آورد که مادر در خانه منتظرش است و نگرانش ميشود. بچه ها به يکديگر مي سپردند که فردا نکند کسي غايب شود، همه بايد بيايند، دخترک با خنده اي شيطنت آميز به آنها ندا ميداد که او فردا نخواهد آمد، شايد ميخواست با بچه ها شوخي کند ولي هيچ کس باور نمي کرد که راست ميگويد ، شايد حتي خودش هم باور نميکرد که از آن روز تا فردا چه ها که نبايد بگذراند.

رسيدن به خانه: ميثم (پسردائي دخترک که هم سن و سالش بود) سر کوچه منتظرش بود، هربار که مادر خانه نبود او ميامد سر کوچه تا به دخترک بگويد که بايد خانه ي آنها برود، خانه ي هردويشان در همان کوچه بود. رفتن به خانه ي دائي برايش لذت بخش بود، چند سالي بود که کدورت هايي پيش آمده بود و رفتن به خانه ي دائي کمرنگ شده بود، بعد از فوت مادر بزرگ مثل هميشه آدم بزرگ ها با هم آشتي کرده بودند و اين رفت و آمد ها دوباره پررنگ تر شده بود، مادر چقدر از اين بابت شادمان بود، زمان کوتاهي بود،

خانه ي دائي: آن روز آنجا مثل هميشه خوب نبود، مادر ميثم جواب سلامش را نداد، او سخت بيمار و مضطرب به نظر ميرسيد، برادر ميثم هم با مادر همسفر بود و البته يکي از خواهران دخترک، زندائي اشک ميريخت و همه منتظر تماس تلفن بودند، دخترک نميدانست چرا؟

آن روزها تلفن همراه نبود، يا اگر بود فقط دست پدرها بود، نه ، پدر هم هنوز تلفن همراه نداشت.

دخترک مثل هميشه آرام و خندان به مادر ميثم نگاه ميکرد تا شايد به او لبخندي بزند، ولي خبري از لبخند نبود.

به دخترک گفتند که ماشين مادر در راه خراب شده است،دل دخترک لرزيد، تنها کاري که کرد وضو گرفت و به نماز ايستاد ، اينکار هميشگي اش بود که دلنگران ميشد، بارها شده بود نگران شده باشد ولي خدا همه چيز را به خير ميگرداند، نگراني نديده نبود ولي....  دو رکعت نماز براي سلامت مادرش، رکعت دوم نماز بود که نمازش شکسته شد، دخترک سر نماز نشست، صداهاي خوبي نمي آمد. مي گفتند مادر در اتاق عمل است. چرا؟ بيماري در خانه ي آنها جايي نداشت، هميشه مادر بود، هميشه کنارش بود، چه بسا جريان اتاق عمل هم دروغ بود به آنجا هم نياز نشده بود،

برادر کوچکش که هفت سال بيشتر نداشت را آوردند ولي او درست نديدش، زود بردندش، کجا؟ مي گفتند چقدر در کوچه اقوام را زده است، او پسر مودبي بود، چرا اين کار را کرده بود؟ نميخواست بشنود چيزي،

دائي را که کشان کشان به منزل آوردند ديگر همه چيز روشن شده بود برايش، نگذاشتند دائي او را ببيند ، فقط صداي ناله هايش را مي شنيد. در ذهن دختر نميگنجيد آن حقيقت، شايد هم مثل تا به حال نخواست باور کند معناي مرگ را، مرگ واژه ي قشنگي نبود براي رفتن مادر،

دلنگراني هاي مادر ميثم تمام شده بود، پسرش سالم برگشته بود، فقط دستش آسيب ديده بود، او گريه ميکرد.

شب، خانه: همه بودند ولي هيچ کس نبود، خانه سياه بود از آدمهاي گريان، پدر هنوز نيامده بود، ميگفتند پيش مادر است، آري، او با مادر دردو دل ها کرده بود آن روز ولي جايي که خيلي سرد بود، ميگفتند تن مادر سرد شده بود،

پدر از راه رسيد، شيون بچه ها به آسمان کشيده بود و شايد بيشتر اطرافيان، بچه ها صبور بودند، بچه ها همه به استقبالش رفتند، پدر توان بالا آمدن از پله ها را هم نداشت، سرش به زير بود، به بچه ها نگاه نميکرد، کدامشان را بايد نوازش ميکرد، پدر در جواني و شادابي زبان زد بود، ولي آن روز کمرش راست نمي شد، گرد سفيدي بر سرش نشسته بود،چقدر آن روز دل دخترک براي پدر سوخت، شايد محبت عميق مادر را از دست داده بود، آخر مادر عاشقانه پدر را دوست ميداشت،

رمضان بود، کسي افطار نکرد آن شب، چقدر بچه ها التماس کردند که جسم مادر را آن شب به خانه بياورند، مادر هميشه از آن جاي سرد ميترسيد، ولي کسي آخرين تقاضاي آن ها را قبول نکرد، مي گفتند نمي شود،

دخترک نفهميد ولي گويا قرصي به دهانش گذاشتند که نماز عشا را نخوانده بيهوش شد، بين دو نماز بود، نماز آرامش مي کرد،

سحر روز دهم: صداي پدر را ميشنيد که با نوازشي عاشقانه قاشق غذا را به دهانش نزديک ميکرد، ميگفت دخترم روزه خواهد گرفت، توانش را دارد. او مقاوم است. ميگفت ، دخترم ميتواند آن روز سخت را به خوبي پشت سر بگذارد، روز سختي در پيش داشتند، مادر را به خانه مي آوردند و دوباره بايد ميبردند، روز وداع بود، شايد همان حرفهاي پدر بود که هيچگاه نگذاشت دخترک دلتنگي اي بکند، هيچ گاه نگذاشت دخترک بپرسد چرا مادر رفت؟ دليلش برايش واضح بود، خواست خدا، کاش حالا هم همينطور همه چيز را مي پذيرفت،  

آن روز چه سياه گذشت،

هفته ي بعد: معلمان مدرسه دخترک را در يک روز باراني که شنبه بود به مدرسه بردند، دخترک چادر سياهي به سر داشت،

نگاه ناظم مدرسه خوشايند نبود، بوي ترحم ميداد، دخترک خودش را عقب کشيد،ميدانست در اين مواقع چه طور با او رفتار خواهد شد، او به آنها حق ميداد که اينگونه رفتار کنند، ولي نگاهشان را بي خيال ميشد و در افکار خودش سير ميکرد، در وجود خودش نيازي به ترحم نبود، مادر کنارش بود، نزديک تر از قبل، فقط دلتنگ ديدنش بود شايد،

از آن روز به بعد شوق رفتن به خانه را نداشت که تا چهل روز و شايد هم بيشتر هر روز به وقت رسيدن به سر کوچه بايد با پارچه اي سياه مواجه ميشد، روي آن نوشته شده بود:

در گذشت مادري مهربان، همسر مهربان آقاي ..... را تسليت ميگوئيم.

نقل از وبلاگ ياس هميشه بهار

روزي مردي خواب عجيبي ديد او ديد که پيش فرشته هاست و به کارهاي آن ها نگاه ميکند.

هنگام ورود، دسته بزرگي از فرشتگان را ديد که سخت مشغول کارند و تند تند نامه هايي را که توسط پيک ها از زمين مي رسند، باز مي کنند و آن ها را داخل جعبه مي گذارند.

مرد از فرشته اي پرسيد، شما چه کار مي کنيد؟ فرشته در حالي که داشت نامه اي را باز مي کرد، گفت اين جا بخش دريافت است و دعاها و تقاضاهاي مردم از خداوند را تحويل مي گيريم.

کمي جلوتر رفت، باز تعدادي از فرشتگان را ديد که کاغذهايي را داخل پاکت ميگذارند و آن ها را توسط پيک ها يي به زمين مي فرستند.  پرسيد شماها چکار مي کنيد؟

يکي از فرشتگان با عجله گفت: اين جا بخش ارسال است، ما الطاف و رحمت هاي خداوندي را براي بندگان مي فرستيم. 

کمي جلوتر رفت و يک فرشته را ديد که بيکار نشسته ، با تعجب از فرشته پرسيد: شما چرا بيکاريد؟

فرشته جواب داد: اين جا بخش تصديق جواب است.

مردمي که دعاهايشان مستجاب شده، بايد جواب بفرستند ولي عده بسيار کمي جواب مي دهند.

مرد از فرشته پرسيد: مردم چگونه مي توانند جواب بفرستند؟ فرشته پاسخ داد: بسيار ساده،

فقط کافي است بگويند: خدايا شکر!!!!!

همين!!!!

با سلام .

قصد نداشتم این مطلب رو تو وبلاگ بزنم ولی خوب بعلت اینکه اکثر مخاطبین ما روزنامه نگارا و تحلیل گران مسائل اجتماعی و تحصیل کرده ها هستند به جهت بررسی آسیب شناسی مطلب ذیل یه چند روزی این مطلب رو تو وبلاگ می گذارم و انشااله هفته بعد این مطلب را پاک خواهم کرد.

طي روزهاي اخير، توی سایتها و روزنا مه ، پخش فيلم سکسي که به دروغ شايعه شده است متعلق به زهرا امير ابراهيمي بازيگر مشهور سريال نرگس است، جنجال فراواني به پا کرده است و حتي اين فيلم نيز در اينترنت پخش شده است.
خبرنگار خبرگزاري "شهروند" با بيان اين مطلب اعلام کرد که شنيده شده است برخي جريان ها با سوء استفاده از اين شايعه ي کذب، زهرا اميرابراهيمي را ممنوع التصوير کرده و تمام فيلم هاي وي که در نوبت نمايش بوده به حالت تعليق درآمده اند.
اين در حالي است که فيلم مذکور، توسط خود زني که شباهتي (هر چند زياد) با خانم اميرابراهيمي دارد، فيلمبرداري مي شود و اين مساله کذب بودن فيلم مذکور را تاييد مي کند.
خبرنگار "شهروند" مي افزايد: در سال هاي گذشته نيز فيلم هاي با مضاميني چنين با حضور افراد شبيه به بازيگران سينماي ايران در ايران منتشر شده بود که پخش کنندگان اين سي دي ها، به حبس و اعدام محکوم شده اند.
گفتني ست، خبرنگار شهروند پس از ساعت ها تلاش لحظاتي پيش موفق به گفت و گو با اميرابراهيمي شد. وي در اين گفت و گو، اعلام کرده که فيلم مذکور جعلي است و از منتشر کننده ي اين فيلم جعلي شکايت خواهد کرد.
ولی براستی فرض ما بر این باشد که قطعا هم باید اینگونه فکر کنیم ، این فیلم بدروغ و ساختگی جهت بی آبرو کردن فرد یا ترویج بی بندباری و اشاعه فحشا باشد، ولی سئوال من از شما تحلیل گران مسائل اجتماعی این است که چرا؟

 خودتون تحلیل کنید..............

 یه حاشیه: تو رو خدا تو بخش نظرات حرفای الکی و به درد نخور نذارید چون باعث می شه منم نظر خواهی رو غیر فعال کنم . نظر داشتین دربخش ربنا که خانم قطبی زحمتشو کشیدن نظراتتون رو بفرمائید.

    بسم الله الرحمن الرحيم

ربنا لا تزع قلوبنا بعد اذ هديتنا وهب لنا من لدنک رحمه انک انت الوهاب

" آل عمران 8"

پروردگارا دلهاي ما را ميل به باطل مده ، پس از آنکه هدايت کردي و به ما از لطف خود رحمتي کن که تو بخشنده بي منت هستي .

ربنا آمنا فاغفرلنا و ارحمنا و انت خير الراحمين

"مومنون 109"

     پروردگارا ما به تو ايمان آورديم تو از گناهان ما درگذر و در حق ما مهرباني کن که تو بهترين مهرباناني .

ربنا آتنا من لدنک رحمه و هيي لنا من امرنا رشدا

" کهف 10"

پروردگارا تو در حق ما لطف کن و بر ما وسيله رشد را فراهم کن .

ربنا افرغ علينا صبرا و ثبت اقدامنا و انصرنا علي القوم الکافرين

" بقره 250"

پروردگارا به ما شکيبايي بده و ما را ثابت قدم گردان و بر شکست کافران ياري فرماي .

فردي از خدا درخواست نمود تا به او بهشت و جهنم را نشان دهد و خدا پذيرفت

او را وارد اتاقي نمود که جمعي از مردم در اطراف يک ديگ بزرگ نشسته بودند

همه گرسنه نا اميد و در عذاب بودند هر کدام قاشقي داشتند که به ديگ ميرسيد ولي دسته قاشقها بلند تر ار بازوي آنها بود به طوري که نميتوانستند قاشق را به دهانشان برسانند!

عذاب آنها وحشتناک بود!

انگاه خداوند گفت:اکنون بهشت را به تو نشان خواهم داد آنها به اتاق ديگري که درست مانند اولي بود وارد شدند ديگ غذا"جمعي از مردم"همان قاشقهاي دسته بلند"ولي در آنجا همه شاد و سير بودند!

آن مرد گفت نمي فهمم چرا مردم در اينجا شادند در حالي که در اتاق ديگر بدبخت هستند با آنکه همه چيزشان يکي است؟

خداوند تبسمي کرد و گفت:خيلي ساده است در اينجا آنها ياد گرفته اند که يکديگر را تغذيه کنندهر کس با قاشق غذا در دهان ديگري ميگذارد چون ايمان دارد که کسي هست در دهانش غذايي بگذارد

                 محبت از درخت آموز که حتي سايه از هيزم شکن هم بر نمي دارد

نوشته شده توسط آرزو